Als kind tekende en schilderde ik heel vaak en bijna tijdens iedere les op school. Omdat de kunstacademie niet in mijn opvoeding paste groeide ik naar mijn andere belangstelling toe, kennis van de mens. Pas later begreep ik dat mijn onderliggende passie, kennis van het leven zelf, door beiden gevoed zouden worden.
De kunstacademie zat er niet in, maar expressie zoekt zijn weg. Begonnen ( zo’n 45 jaar geleden) met lessen bij diverse kunstenaars en zelfstudie. Een aantal jaren bij de Gooise Akademie. Een jaar of tien portretclub. En vrij werken met naaktmodel, en dat blijf ik doen. Workshops bij div. kunstenaars, experimenteren in eigen atelier en veel buiten schilderen. Exposities in Nederland, ik heb vele jaren meegedaan met de atelier-dagen, gaat misschien ook weer gebeuren. Ik blijf me ontwikkelen.
Ik werk graag in de natuur, ook als ik in het buitenland ben. In de bergen voel ik mij op mn plek, hoog in de bergen vind ik direct de dynamische stilte. Ook op een stille plek in de duinen, heide en bos, fantastisch. En ik ontmoet veel inspiratie op mijn pad met innerlijke schoonheid ; appels, dieren, dorpjes en gebouwen. Ik ben vaak verbaasd en blij dat die dynamische blije stilte zich heel vaak aandient.
Mijn werk als Natuurgeneeskundig therapeut en Beeldend kunstenaar versterken elkaar. Een stimulans, in mijn zoektocht naar de essentie. Een beetje humor en een innerlijke glimlach, horen daar voor mij bij. Ik onderteken mijn werk dan ook altijd met mijn teken voor de innerlijke glimlach.
Ada d’Arnaud-Vogelaar